Category Archive

Articles

මගේම ලෙයින් මසින් උපන් සාහිත දරුවාගේ උපතමෙලෙසින් සහෘද ඔබ සැමට දන්වා සිටන වග නම්…
  • June 18, 2021

අපේ ජීවිත කියන්නෙ මහා පුදුමාකාර දෙයක්. හරියට මහා වැවක් වගේ. නැත්නම් ඉමක් කොනක්නැති විසල් අහස වගේ. ඉඩෝරයක් ඇවිත් ජලකඳේ අවසන් බිංදුවත් හිඳිලා ගිහින් හැම අතටමඉරිතලලා යන වැවම තමයි ඉන්පස්සෙ වැටෙන මහා වරුසාවෙන් පිරී ඉතිරිලා ගිහින් නෙළුම්මානෙල් මලින් ගැවසිලා ජීවමාන රජ දහනක් වෙන්නෙ. එතකොට වැවට ඉඩෝරයෙන් හිටපුදුක්ඛිත කාලෙ අමතක වෙනවා.ඒ වගේම තමයි විටෙක දුකින්, අපේක්ෂාභංගත්වයෙන් පිරීඉතිරිලා මුකුළිත වෙලා යන අපේ ජීවිතත් ඊළඟ නිමේෂයේ සතුටින් හා බලාපොරොත්තුවලින් පිරීඉතිරිලා ගිහින් විකසිත වෙන්නෙ. 

මේ සතිය මට ඇරඹුනේ දුකකින් මගේ හදවත වෙලාගෙන. ඒ මගේ සමීපතම සොහොයුරෙකු වූනයනසේන වන්නිනායක කලාකරුවානන්ගේ වියෝව. ඒත් අද උදෑසන මගේ ජීවිතයට නවමුබලාපොරොත්තුවක හා නව ජීවයක හසරැල්ලක් ආරෝපණය වෙලා. හරියට අලුත් ඉරක් පායලාවගේ. 

අඩ සිය වසකට මදක් වැඩි මගේ දිවි ගමනේ මෙතෙක් මට සාහිත්‍ය දරුවන් තිදෙනකුබිහිකරන්නට හැකියාව ලැබුණා. ඒත් ඒ අය මගේම දරුවන් වගේ මට දැණුනට එයාලා මගේමලෙයින් මසින් උපන් අය නෙමේ කියල කණගාටුවෙන් උනත් මට පිළිගන්න වෙනවා. මොකද ඒතමයි සැබෑ සත්‍යය. ඒ දරුවන් තිදෙනාගෙන් දෙදෙනකු නවසීලන්ත ජාතික මවකටඕස්ට්‍රේලියාවෙදි උපන් අය. අනෙක් දරුවා ඇමෙරිකානු පියකුට දාව ඇමරිකාවෙදි උපන් අයෙක්. මං කළේ එයාලව මගේ මව්බිමේ පරිසරයට හුරු කරලා අපේ සිංහල භාෂාව පුරුදු කරපු එකවිතරයි. ඒත් ඒවයේ තිබුණෙ ඇමෙරිකානු එහෙම නැතිනම් ඕස්ට්‍රේලියානු සිතුම් පැතුම්. ඒජානමය හැඩතල.

ඒත් අද මට මගේම ලෙයින් මසින් උපන් මගේ පළමු සාහිත දරුවා සහෘද ඔබට හඳුන්වා දීමේභාග්‍ය උදාවෙලා. ඒ උප්පත්තිය සිදුවෙනකල් මට මෙතරම් කාලයක් බලාගෙන ඉන්නට සිද්ධඋනා. අඩ සිය වසක්. අපේ මේ කෙටි ජීවිතවල අවුරුදු 50 ක් කියන්නෙ සුළුපටු කාලයක් නෙමේ. ඒත් අද හරි මට ඒක ලබා ගන්නට හැකි වීම ගැන මගේ හිතේ උතුරන සතුට,මහා වැසි වැටිලාවාන් දාලා ඉවුරු බිඳගෙන යන මහා වැවක් වගේ. 

තමන්ගෙම හදවත ගැහෙනා රාවය, ජීවන රිද්මය, සන්තානයේ ස්වරය කළු තීන්තෙන් සුදු පැහැකොළයක මුද්‍රණය වෙලා ආවහම ඒවායින් හමන්නේ එම වදන් ලියූ නිර්මාණකරුවන් ගේහදවතේ සුවඳමයි.ඒ හදවත් ගැහෙනා රාවයමයි. ළබන මාසේ අගදි සහෘද ඔබ සැමටම එයවිඳගත හැකිවන බව පවසන්නේ හදවත පිරී ඉතිරිලා යන සතුටින්. 

මං මේ අටුවා ටිකා ටිප්පනි සේරම ලිව්වේ මගේම ලෙයින් මසින් උපදින මගේ පළමු සාහිතදරුවාගේ උපත පිළිබඳ සුබ පණිවුඩය සහෘද ඔබ සැමට දැනුම් දෙන්නටයි. ඒ තමයි “මකුළුවෝමේ සීත කාලයයි” නමින් ලබන මස අගදී ඔබ අතට පත්වීමට නියමිත මගේ පළමු කවි සරණියේසම්ප්‍රාප්තිය.

කුඩා සංදියේ ඉඳලම කවියක් කතාවක් කුරුටු ගෑමේ යම් තරමක හැකියාවක් මට තියනවාකියලා හඳුනාගත්තේ අපට සිංහල බස ඉගැන්වූ මගේ ගුරු මෑණිවරුන්. අනුරාධපුරනිවත්තකචේතිය ප්‍රාථමික විදුහලේ අපට ඉගැන්වූ පියසීලි ගුරුමාතාව මං මුළින්ම සිහිපත්කරනවා. ඉන්පසු අනුරාධපුර ශාන්ත ජෝෂ්ෆ් විදුහලේදී අපට සිංහල ඉගැන්වූ සුනීතා පරණවිතානසහ සුජාතා රාජපක්ෂ යන ගුරුමෑණිවරුන්ද සිහිපත් කරන්නෙ එතුමියන්ගේ පාද නමස්කාරකරමින්. 

පාසල් අවදියේ මිතුරකු ගේ සමරු පොතකට හෝ පෙම්පතකට හෝ පමණක් සීමාවූ මගේ කවිලිවීම නැවත ඇරඹුනේ මුහුණු පොතට සම්බන්ධවීමත් සමඟම. ඒ මට මතක හැටියට 2011 වසරෙ. එයින් මා හැමවිටම පෙම්කරපු මගේ සාහිත්‍ය දිවියේ දෙවැනි උපත සිදු වූවා යැයිපැවසුවොත් මා නිවැරදියි.

මුහුණු පොතින් නැවත හමුවූ පේරාදෙණිය සරසවියේ මගේ බැචෙක් වෙච්චි තිලකසිරි ඒකනායකසොයුරා (තිලකේ) තමයි මට කවි පිටු ගැන කියලා දුන්නෙ. තිලකෙම තමයි මාව බ්ලොග්ලෝකයටත් හඳුන්වා දෙන්නෙ. ඒකේ ප්‍රතිඵලයක් විදිහටයි “සඳුන් සෙවණ” නමින් මගේ බ්ලොග්අඩවිය බිහිවෙන්නෙ. තිලකේ උඹට ස්තූතියි.

ඉන්පස්සෙ කවි පිටුවලන් මට බොහෝ නමගිය හා අතිදක්ෂ කවි කිවිඳියන් රාශියක්හඳුනාගන්නට ලැබෙනවා. ඒ අයගෙන් විශේෂයෙන්ම සමුද්‍රා ජයලත් සහ නෛයත්‍රී කපුරුසිංහසොයුරියන් ගෙන් මට සඳැස් කවිය ගැන නොදත් කරුණු රාශියක් ඉගෙන ගන්නට අවස්ථාව උදාවෙනවා. ඒ දෙදෙනාවම මං මේ අවස්ථාවෙ සිහිපත්කරන්නෙ හදපිරි සෙනෙහසින්. ඒ වගේමගුණවර්ධන රත්නායක , ධර්මසිරි වීරක්කොඩි, ඥානතිලක හේවාගමගේ වැනි ප්‍රවීණ කිවිවරසොයුරන්ද සිහිපත් කරන්නේ බැතියෙන්.

ඉන්පස්සෙ මගෙ කවි කියවපු මුහුණු පොතේ මිතුරු මිතුරියන් රාශියක් මට කවි පොතක් කරන්නයැයි දිරිමත් කළත් මට අද වෙනකල් ඒ සඳහා ඉවසගෙන ඉන්න සිද්ධ වුණා. එහෙම මාව දිරිමත්කළ අය රාශියක් ඉන්නවා. ඒ අය හැමෝටම ගොඩක් ස්තූතියි මට ලබාදුන් දිරියට.

විශේෂයෙන්ම පසුගියදා අපහැර ගිය නයනසේන වන්නිනායක,නයන අයියා මාව කවි පොතක්සඳහා හැමවිටම දිරිමත් කළා. අයියේ ඔබ සිටිනා තැනක ඉඳල සතුටින් මගේ දිහා බලාගෙනඇති. ඒ වගේම හැමවිටම මා දිරිමත් කරපු වෛද්‍ය ශ්‍යාම මුණසිංහ සොයුරා, ධම්මිකඑගොඩවත්ත සොයුරා, සුනිල් හෙට්ටිආරච්චිගේ සොයුරා, දේවිකා ජයසේකර සොයුරිය, මංජුලාමහානාම සොයුරිය වැනි සොයුරු සොයුරියන්ද මට මේ අවස්ථාවේ සිහිපත් වෙනවා. අද මංමෙතන නමින් නොකීවත් මට කවි පොතක් කරන්න කියමින් දිරිගැන්වූ බොහෝ සහෘද පිරිසක්ඉන්නවා. ඒ හැමෝටම මගේ හෘදයාංගම ස්තූතිය පිළිගන්වන්නට කැමතියි. නමින් සඳහන්නෙකළාට ඒ අය අමනාප නොවන බව මං දන්නවා.

මගේ පරිවර්තන රස විඳි සුවහසක් පාඨක සහෘදයින්ද මගේ කවිසරණිය වැළඳ ගන්නා බව මටඉර හඳ වගේ විශ්වාසයි.

ඉඳින් සහෘදයිණී මෙම සංතෝෂයේ සටහන, උද්දාමයේ හද ගැහෙනා රාවය අවසන්කිරීමටමත්තෙන් මං මෙම කවි සරණිය පුද කළ මගේ ආදරණීය අම්මා සහ තාත්තාවද පාදනමස්කාරයෙන් යුතුව සිහිපත් කරන්නට කැමතියි. එමෙන්ම මගේ සාහිත වැඩ ඉවසා වදාරමින්මට සහය දෙන මගේ ආදරණීය බිරිඳ සහ මගේ දරුදෙදෙනාවද ආදරයෙන් සමරනවා. තවදමට නිරතුරුවම දිරිය දෙන මගේ පොඩි නංගී, ලොකු නංගී, මගේ දෙමස්සිනෝ ඇතුළු සියළුමනෑදෑ හිතමිත්‍රාදීනට මගේ ස්තූතිය පුදකරන්නේ සතුටින් ඔකඳ වෙලා.

අවසාන වශයෙන් සඳහන් කරන නමුත් මෙම සොහොයුරිය සහ සොහොයුරා නොවන්නට මගේමෙම සිහිනය සැබෑවක් නොවී සිහිනයක්ම වී තිබීමට ඉඩ තිබුණා. කවිපොත් ප්‍රකාශනය සඳහාබොහෝ පිරිස් එතරම් උනන්දු නොවන සහ කෝවිඩ් උවදුර වැනි මෙවන් අවාසනාවන්තඅවස්ථාවක මගේ ඉල්ලීම ඉවත නොදා මණරම් කවරයක් නිර්මාණයකර දෙමින් මගේකවිසරණිය ප්‍රකාශයට පත්කිරීම දෙවරක් නොසිතා එඩිතරව භාරගත් ත්‍රිමාණ ප්‍රකාශනආයතනයේ උත්පලා මධුවන්ති සොයුරියට සහ මහේෂ් ගුණරත්ත සොයුරාට මගේ හදපිරි භක්තිප්‍රණාමය පුදකරන්නේ ඒ නිසාමයි. 

ත්‍රිමාණ පිටුවෙන් සහ ඔවුන්ගේ වට්සැප් නොම්බරයෙන් මගේ කවිසරණිය පෙර ඇණවුම් කළහැකියි. 

ඉඳින් සහෘදයිණී, 2021 ඇසල මස අගදී ඔබ අතට පත්වන ” මකුළුවෝ  මේ සීත කාලයයි” ඉන්පසු අයිති ඔබටයි. එහි මගේ හදවත මං තවරලා තියනවා. එය කියවා බලා ඔබ දෙන ගුණදොස් දැනගැනීමට මම කැමතියි. ඉදිරියේදී තවත් නිර්මාණ සමඟින් ඔබ සැම හමුවන පැතුමින්මම සමුගන්නම්. ඔබ සැමටම සුවදායී සති අන්තයක් වේවා! ජය ශ්‍රී!

චන්දන ගුණසේකර

2021 පොසොන් මස 18 වෙනිදා වැහිබර උදෑසනක එංගලන්තයේ වොට්ෆඩ් පුරයේ සිට

අහිංසක ඔහු අපෙන් උදුරාගත් පාපතරයිනේ අසව්…!
  • June 4, 2021

ආලය මව් ගුණය හා පරිසර වැනුම

ගීයට කැටි කළා ප්‍රතිභාවෙන් උරුම

ජීවත් වුණේ මිය යායුතු බව දැනම

මේ ටික නොදැන මැරු බව අදහනු කොහොම

හතලිස් දෙවසරයි දිවියට ඉඩ ලැබුණේ

දෙගුණෙක වයසෙ වැඩ ඒ ටික දින කෙරුණේ

මිණි කිංකිණි හඬිනි දෙසවන් පණ පෙවුණේ

නල දත් පෙන්නවූ මදහස සිත රැඳුණේ 

අවි අත දැරූ බැලයිනි ඒ පාළු රැයේ

තෙපිහට අහිංසක මුව ඇයි නොපෙනි ගියේ

නැතිවද ලියූ ගී කිසිදා රැඳුනෙ ළයේ

කෙළෙසද මලක් පොඩිකෙරුවේ පවට දැයේ

සිටියා නම් ගෙවෙයි අද හැත්තෑ හතර

කවි ගී දහස් ගණනක් නොමවෙයි නතර

එනමුත් සිදුවෙනා නොමිනිස්කම් නිතර

නොදැකම ගිය එකත් යහපතකය මිතුර

ආදරණීය ප්‍රේම්(ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් සූරීන්) ඔබගේ ජන්ම දිනය වූ අද පමණක් නොව සැමදාමමම ඔබ සිහිපත් කරමි. මේ පුංචි කවිපද ඔබේ නාමයට උපහාරයක්ම වේවා!

චන්දන ගුණසේකර

2021 පොසොන් මස 3 වෙනිදා

මිහි මවගේ දියණියය ඈ….
  • May 20, 2021

මා මීට සිව් වසරකට පෙර ලියූ සටහනක්…

ඇය සියල්ල අත හැරියාය. වෙසෙසින්ම කාන්තාවන් ඉතාමත්ම ප්‍රිය කරන කණකර ආභාරණ ඇය පසෙකට දැමුවේ අලුයම ඉවත හෙළූ කෙළ පිඩක් සේය. එමෙන්ම කාන්තාවන්ගේ පංච කල්‍යානයෙන් වැදගත්ම අංගයක්වූද ඇයගේ අන්‍යතාවයේ කැටපතක් බඳුවූද ඇගේ දිඟු වරලසද ඇය කපා දැමුවාය. වයිවාරන විලාසිතා, ඇඳුම් පැළඳුම් හා රූපලාවණ්‍ය කළමනා පසෙකලූ ඇය ඉතාමත්ම චාම්වූ සැහැල්ලු හා සරල දිවිපෙවෙතකට අවතීර්ණ වූවාය. ආගම දහමට නැඹුරුවූවාය. මේ වර්තමානයේ ඇයයි.

අප සැමටම මෙන් ඇයටද අතීතයක් තිබිණි. එය එසේ මෙසේ අතීතයක් නොවීය. 1987 වසරේ එක්තරා දිනෙක ඉන්දියාවේ නවදිල්ලි නුවර ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල පැවති විසල් ශාලාව හෙල්ලුම්කන තරමට අත්පොළසන් නාදයක් නැගුණේ ඇය වෙනුවෙනි. එදා ලොව හොඳම නිළිය ලෙස අභිෂේක ලැබූ ඇය අද එම සම්මානය පවා සලකන්නේ ඉතාමත්ම පහසුවෙන් අතහැරිය හැකි නොවටිනා තවත් එක භෞතික වස්තුවක් විලසිනි.

එදා , ඩී බී නිහාල්සිංහයන් අධ්‍යක්ෂණය කළ , ඇරැව්වල නන්දිමිත්‍ර සූරීන්ගේ නවකතාවක් ඇසුරින් නිමවූ ” මල්දෙණියේ සිමියොං” චිත්‍රපටයේ රඟපෑ ද්විත්ව චරිතය වෙනුවෙන් ලොව හොඳම නිළිය වූ ඈ අනෝජා වීරසිංහ මහත්මියයි.

අනෝජා කාන්තී සිරිවර්ධන, ඒ ඇයට දෙමාපියන් තැබූ නමයි. බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ දුෂ්කර ගම්මානයක මෙලොව එළිය දුටු ඇය දිනෙක ලොව හොඳම නිළිය වේයැයි ඇයගේ දෙමාපියන් පවා ඇයවත් සිහිනයෙන් හෝ නොසිතන්නට ඇත. දේශපාලනය නම්වූ කුරිරු හස්තය නිසා රැකියාව අහිමිවූ ඇයගේ පියාට බදුල්ලෙන් මොණරාගලට සංක්‍රමණය වීමට සිදුවූයේ ඇය ඇතුළු 12 දෙනෙකු වූ ඇයගේ පවුල, දරිද්‍රතාවයේ පතුලටම ඇද දමමිනි. ඇය බොහෝ දුක් වින්ඳාය. එහෙත් ඇය ඒ දුක පරදා රඟපෑමේ හිනිපෙත්තටම නැග්ගාය. ඒකටුක අතීතය පරයා නැගුණු මේ ඒ සුන්දර අතීතයයි. ඇයට දැන් නොවටිනමුත් සිනමා පිස්සන්වූ අපට නම් සිත සිතා සතුටුවිය හැකි ඇයගේ සාර්ථක සිනමා දිවිය වූ ඒ අතීතය ගැන පසුවට කතා කිරීමට තබා වර්තමානයට ඔබ රැගෙන යාමට මට අවසර දෙන්න.

1989 වසරේදී එංගලන්තයේ London Academy of Music and Dramatic Arts ආයතනයට අනුයුක්ත වී වසරක පාඨමාලාවක් හැඳෑරීමට ඇය ලැබූ භාග්‍ය , මෙතෙක් ඇය ආ ගමන් මඟ උඩු යටිකුරු කිරීමට සමත්විය. ඇය එංගලන්තයට යාමට සුදුසුකම් ලැබුවේ ඊට ඉල්ලුම් කළ 3600 ක පිරිසකින් තෝරාගත් 36 දෙනාගෙන් එකෙකු වශයෙනි. ලංඩනයේ වසරක් ගතකොට එම පාඨමාලාව හදාරා ආපසු මව්බිමට පැමිණියේ අමුතුම අනෝජා කෙනෙකි. ඇය බොහෝ පරිණත වී සිටියාය. එහිදී හොඳින් උගත් යෝගී භාවනාවන් ඇයව අධ්‍යාත්මිකව ඉතාමත්ම දියුණු හා නිවුණු මනසක් ඇත්තියක බවට පත්කොට තිබිණි.

එදා ,එනම් මීට වසර 27 කට පෙර ආපිට මව්බිම වෙත පැමිණි අනෝජාගේ සිහියට ආවේ අමුතුම සිතිවිල්ලකි. ඒකාලය වනවිට රූපයෙන්, හැකියාවෙන් හා කීර්තියෙන් අගතැන්පත්ව වුන් ඇයවන් කාන්තාවක් සිහිනයෙන් හෝ ගන්නා අන්දමේ තීරණයක් නොවූ එය, වහාම ඇරඹීමට ඇය උත්සුක වූවාය.

ඇයගේ සිහිනය වූයේ ඇය උගත් දෙයින් හා ඇයගේ හැකියාවෙන් තම මව්බිමට සේවයක් කොට රටට ණය නැති දුවක ලෙස දිනෙක සතුටින් මිය යාමයි. එදා මෙදා තුර සිංහල සිනමාවේ ජෝ මහත්තයා( ජෝ අබේවික්‍රම), ගාමිණි ෆොන්සේකා, සිරිල් වික්‍රමගේ, ස්වර්ණා මල්ලවආරච්චි වැනි මෙකී නොකී , ජාත්‍යන්තර තලයේ තැබිය හැකි චරිතාංග රංගන ශිල්පීන් බිහිවූවත් ඒ කිසිම ආයතනයකින් හෝ ගුරුවරයෙකුගෙන් ඉගෙනගෙන නොවීය. ඔවුන්ගේ ලේ, ඇට, මස් හා නහරවල සැඟවී තිබූ ජනමයෙන්ම ගෙනා හැකියාවෙනි. ප්‍රතිභාවෙනි. එලෙසින්ම අනෝජාද ලොව හොඳම නිළිය වූ මල්දෙණියේ සිමියොං සිනමා පටයේ රඟද්දී ඇයටද තිබුණේ උපතින්ම ගෙනා හැකියාව සහ ඩී බී නිහාල්සිංහ නම්වූ ඒ අති විශිෂ්ට සිනමාවේදියාගේ මඟ පෙන්වීම විනා උගත් ශාස්ත්‍රයක් නොවේ. මේ අඩුව පියවා සිංහල සිනමාව ඉතා උසස් තැනකට ගෙනඒම ඇගේ සිහිනය වූයේ එහෙයිනි. තමන් උගත් දෙය රංගනයට හා ගායනයට එක්වන යොවුන් පරපුර වෙත ප්‍රදානය කිරීම ඇගේ අරමුණ විය. ඒ සඳහා තමන්ගේම ශක්තියෙන් ගොඩනැඟිල්ලක් සදා ගැනීමට සුඳුසු ඉඩම් කැබැල්ලක් ලබා ගැනීමට පැවති හැම රජයකින්ම ඇය ඉල්ලා සිටියාය. අරගල කළාය. එහෙත් ඒ සියල්ලම බීරි අලීන්ට වීණා වැයුමක්ම වුවද එයින් ඇයගේ පන්නරය තව තව මුවහත් වුණි. ශක්තිමත් වුණි. ඔප වැටුණි.

මේ කාලයේදී රටේ පැවති තත්වයද එතරම් යහපත් වූයේ නැත. උතුරේ හා නැගෙනහිර යුද ගිනි බුර බුරා ඇවිලිණි. යුද්ධයෙන් මිය යන හා අනාථවන පිරිස් දිනෙන් දිනම ඉහළ ගියේ ජීවත්වන්නන්ගේ මානසික ආතතිය හා බිය අහස උසට ගෙන යමිනි. මානසික රෝහල් හා පුනරුත්ථාපන කඳවුරැ පිරී ඉතිරී ගියේ මේ වකවානුවේය. අපගේ කතා නායිකාව , අනෝජා වීරසිංහ මහත්මිය මේ අවස්ථාවේ ස්වේච්ඡාවෙන්ම පෙරමුණ ගත්තාය. රජයේ කිසිදු අනුග්‍රහයක් නොමැතිව ඇය මනෝ වෛද්‍යවරුනට තමන්ගේ උපරිම සහය දුන්නාය. මානසිකව අන්ත අසරණ අඩියට වැටී වුන් කාන්තාවනට, හමුදාවේ හා LTTE සංවිධානයේ වුවද අපේම රටේ දරුවන්ට ඇයගේ සහන හස්තයේ පහස ලැබිණි. මේ අතර 2004 වසරේදී රට තව තවත් ආගාධයටම හෙළමින් සුනාමි ව්‍යවශනයටද ලංකාව බිලී වූයේ අපේම කරුමයටය. එහිදීද ඇය අනාථවූ පිරිස්වල මානසික සුවය සැලසීමට ඔවුන් රැඳීවුන් අනාථ කඳවුරුවලට ගියේ දෙව්ලොවින් ආ සුරදූතියක් විලසිනි.

මෙසේ කාලය සෙමින් ගෙවී ගියේ කාටත් හොරාය. රංගනය පුහුණු කිරීමේ මධ්‍යස්ථානයක් ගොඩනැගීම, තවදුරටත් සිහිනයක්ම වුවත් ඇය එම සිහිනයෙම එල්බ සිටියයා. මේ අතර ඒ දිනවල රූපවාහිනී නාලිනාවල ඉතා ජනප්‍රිය වූ සිහින තරු තේරීමේ වැඩසටහන්වල එම තේරීපත්වන දරුවන්ට හඬ නිසියාකාරව හැසිරවීම( voice training ) හා ඉදිරිපත්කිරීමේ කලාව (performing Arts) වැනි ක්‍රියාකාරකම් ඇය ලබා දුන්නාය.

මේ අතර පැවති රජයන් සියල්ලම ඇය වෙත ගොලුවත පාද්දී, ඇය මේ කරන්නට යන පරම්පරා ගණනකට සේවය සලසන කාලීන ව්‍යායාමය ගැන පැහැදුණු බෙල්ලන්විල විහාරාධිපති ස්වාමීන්වහන්සේ , විහාරභූමියට අයත් ඉඩම් කැබැල්ලක් ඇයගේ ” අභින” නමින්වූ රංගනය,ගායනය හා යෝගී අභ්‍යාස පුහුණු කිරීමේ ආයතනය ගොඩනැගීම සඳහා ලබා දීමට ඉදිරිපත්වූ සේක. උන්වහන්සේලාට පිංසිදුවන්නට, ඇය ඉතිරිකර ගත් මුදල් හා ජපානයේ වෙසෙන ඇයගේ මිතුරියක එවූ මුදලින් ඇය එම ගොඩනැඟිල්ල ඉඳි කළාය. එදා එනම් මීට වසර 27 කට පෙර ඇයගේ සිතට ආ එම සුන්දර සිහිනය හෙට එනම් දෙදහස් දාහත වසරේ මැයි 21 වනදින සැබෑවන්නට නියමිතය.

මේ කරුණු ඇය ගෙනහැරපෑවේ පසුගියදා ඇය සහභාගීවූ ජාතික රූපවාහිනියේ නුඟසෙවණ වැඩසටහනේදීය. එහිදී ඇය තවත් බොහෝ දෙනෙකු නොකරන අභීත ක්‍රියාවක්ද කළාය. එනම් ඇයගේ ජංගම දුරකථන අංකය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශයට පත් කිරීමයි. මම ඊට පහුවෙනිදාම ඇයට ඇමතුමක් ගතිමි. දුරකථනය කිහිපවරක් නාද විය. අනෙක් කෙළවරින් ඇසුණේ සවනේ රැඳී තිබූ සුපුරුදු කට හඬයි. මට එකවරම සිහියට ආවේ කෙලිමඩල චිත්‍රපටයේ රංජනීය. සිරිමැඳුරේ ලීලාය.සෙයිලමේ සිසිලියා. ගුරුගෙදර විශාඛාය. මල්දෙණියෙ සිමියොංහී සෝමාය. එහෙත් එතන ඒ කවුරුන්වත් හෝ නොසිටියහ. අඩුමතරමින් අනෝජා වීරසිංහ නම්වූ එදා අපි දුටු ඒ අග්‍රගණ්‍ය සම්මානනීය නිළියවත් නොසිටියාය. එතන සිටියේ මහා නිවීමක් ලැබූ තැනැත්තියකි. අත්හැරීම ප්‍රගුණකළ අධ්‍යාත්මික දියුණුවක් ලැබූ තැනැත්තියකි.

එදා , 1987 නවදිල්ලි ජාත්‍යන්තර සිනමා උලෙළේ හොඳම නිළිය වූ ඈ, 1986 වසරේ මල්දෙණියෙ සිමියොං හා 1993 වසරේ ගුරුගෙදර සඳහා හොඳම නිළිය ලෙස ජනාධිපති සම්මානයෙන් පිදුම් ලද ඈ, 1987 වසරේ මල්දෙණියෙ සිමියොං, 1990 වසරේ සිරිමැඳුර, 1992 වසරේ කෙලිමඩල හා 1994 වසරේ සුරබිදෙන යන සිනමාපට වල කළ රංගනය වෙනුවෙන් හොඳම නිළිය ලෙස සරසවිය සම්මානයෙන් පිදුම්ලද ඈ හෝ 1994 වසරේ කලාශූරී සම්මානයෙන් පිදුම් ලද ඈ එතන නොසිටියාය.

මගේ සිත මොහොතකට 1989 වසරේ මා නැරඹූ පරාක්‍රම නිරිඇල්ලයන්ගේ සිරිමැඳුර චිත්‍රපටයේ අවසාන ජවනිකාව වෙත දිව ගොස් නැවතිණි. මුළු සිනමා ශාලාවම මීයකට පිම්බාක්මෙන් නිශ්ශබ්දය. මගේ යාබද අසුනේ සිටින නරඹන්නාගේ හදවත ගැහෙනා රාවය පවා මට ඇසිණි. සිනමා ශාලාව දෙවනත් කරමින් ඇසුණේ වෙඩි හඬවල් දෙකකි. ඉන්පසු නැවතත් ඒ මූසල නිහැඬියාවය. එකෙණෙහිම තිරය පුරා දිස්වූයේ අසරණව , මරණ බියෙන් නිවසින් එළියට පැන ඉදිරියට දිව එන ලීලාය. තමන්ට හිමිව තිබූ ඒ ආදරය හා එයින් උපන්‍ රාගය තමන්ගෙන් උදුරාගන්නට ආ තැනැත්තියව සහ තමන්ට අහිමිවීයන තම පෙම්වතාව ඒ නූගත් කෙල්ල වෙඩි තබා මරා දමා තිබුණාය.

දුරකථනයෙන් ඇදී ආ එතුමියගේ හඬින් නැවතත් මම පියවි ලොවට ඇද වැටුණෙමි. එදා හැත්තෑව දශකයේ අගභාගයේ සිට අනූව දශකය අග භාගය දක්වා චිත්‍රපට 90කට වැඩි වාණිජ හා සම්භාව්‍ය චිත්‍රපටවල රාශියක රඟපෑ ඇයගේ භූමිකාව සිහිනයක සිරවෙද්දී අද පොළොවෙ පයගසා ජීවත්වන ඒ සුන්දර දිරිය කත සමඟ මම දොඩමළුවිමි. ඇය 21 වෙනිදා අරඹන අභින ගැන ඉතාමත්ම සතුටින් හා තෘප්තියෙන් යුක්තව කතා කළාය. ඇයගේ හඬෙහිවූයේ ඉතාමත්ම දුක්විඳ ලබාගත් විජයග්‍රහනයක තේමාවය.
ඇය එම මාවතේ හෙට දින උපදින තවත් දහසක් මල් කැකුළු පුබුදුවමින් ගමන් කරනු ඇත. මම තවත් ඇයගේ වටිනා කාලය කා නොදමා ඇයට සමු දුනිමි. එදා කුඩා කාලයේ අනුරාධපුර කාටු විජේන්ද්‍රා සිනමා ශාලාව අබියස තිබූ කුණු ගොඩින් අහුලාගත් සිනමාපට දල සේයාපට කැබලි ඉදිරියෙන් තාත්තාගේ විදුලි පන්දම අල්ලා අඳුරු කළ කාමරයක බිත්තියක් මත ගෙදර අයට බයිස්කෝප් පෙන්නූ මට, සිනමාපටයක් නරඹා ගෙදරවිත් ගුවන්‍ විදුලියේ ප්‍රචාරයවන සිනමා වෙළඳ දැන්වීම් වලට සවන් දී සිනමාපටයේ දෙබස් කට පාඩම් කළ මට සහ එතැනින් නතර නොවී සිනමා ශාලා සහ ඒවා පිහිටි නඟර ගිරවකුසේ වැමෑරූ මට , මා ආදරය කළ නිළියකට කතා කිරීමට ලැබීමේ සතුට කෙතරම්ද යන්න මා මෙන්ම සිනමාවට පෙම් බැඳි හා එහි ජීවත්වූ සහෘද ඔබ සැමට අමුතුවෙන් විස්තර කිරීමට අවැසි නැතිබව මම දනිමි. අවසාන වශයෙන් ඇයට සුබ පැතූ මට ඇයගේ අභින ආයතනයේ ඊමේල් ලිපිනය දීමටද ඇය අමතක නොකළාය. ඔබටත් අවැසි නම් එතුමියට සුබ පැතුමක් එක් කරීම සඳහා එය මෙහි පළ කරමින් මම නවතිමි. දයාබර අනෝජා වීරසිංහ මහත්මියනී ඔබගේ සියලුම ඉදිරි කටයුතු ඔබ සිතූ පැතූ අයුරින්ම සාර්ථක කර ගැනීමට අවශ්‍ය ශක්තිය හා දහිරිය නිරතුරුවම ලැබේවා!

abina@sltnet.lk එතුමියගේ ඊමේල් ලිපිනයයි.

චන්දන ගුණසේකර

සිනමා අඹරේ මැකී ගිය රිදී ” රේඛාව”…
  • May 1, 2021

අදට තෙවසරකට පෙර දැයෙන් සමුගත් ආචාර්‍ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් සූරීන් පිළිබඳව එදා මා තැබූ සටහන එතුමන්ට උපහාරයක් විළස නැවත පළකරමි.

මගේ මතකයෙ හැටියට ඒ අසූව දශකයේ නිකින්න විය. නිල්වන් අහසේ ඉතා සැඩ පරුෂව දැවුණු හිරු සිඳී ගිය වැව් මත ” අඩසඳ යාය” පමණක් ඉතිරි කොට සියලු දිය බිඳක්ම අහසට ඇද ගත්තේ ඉතාමත්ම ප්‍රචණ්ඩව , හිත්පිත් නැත්තකු විලසිනි.

මිනිසුන්ගේ සිරුරුවල රුධිරයද කෝප වී තිබූ ඒ කාලයේ රටේ නීතිය වල් වැදී අවනීතියම රජ කරමින් පැවතියේය. දිනෙක රජයේ ඇඳිරි නීතිය නිසා මිනිසුන් නිවෙස් වලට ගාල්වූ අතර තවත් දිනෙක අවි ගත් කොල්ලන්ගේ කැලෑ නීතියට යටත්ව මිනිසුන් නිවෙස්වලට සිර වූහ.

ඔළුව වසා ගත් බිල්ලකුගේ හිස සෙලවීමක් වෙඩි පාරක රස විඳ මහ මඟ මැරී වැටෙන්නටත් ” ගම් පෙරළිය” වැනි පොතක් ළඟ තබා ගැනීම ටයර් සෑයක පණපිටින් දැවී යාමටත් සුදුසුකමක් වූ ඒ රාක්ෂයාගේ අවනීතිය රජවූ යුඟයේ මිනිස්කමට හෝ මරණයට වටිනාකමක් තිබුණේම නැත.

නිවෙස්වල ගාල් වූ මරණ භයින් පීඩිත මිනිසුන්ට කළ හැකි දෙයක් නොවුණි. රජයේ රූපවාහිනියට ඔරවාගෙන සිටිනු හැර කරන්නට දෙයක් හෝ එළියට යන්නට නිදහසක් හෝ තිබුණේ නැත. එයට විසඳුමක් ලෙස රජය කළේ අපූරු වැඩකි. එනම් මහ දහවලේ රූපවාහිනියේ සිනමාපට විකාශනය කිරීමයි. එසේ ඕනවට එපාවට බලා සිටි සිනමාපට අතර දිනෙක මා අමුතුම ලොවකට ගෙන ගිය සිනමා පටයක් අහම්බෙන් මගේ නෙත ගැටිණි. එය ” දෑස නිසා” නම්වූ අතර එහි අග්‍රගණ්‍ය නළු ජෝ අබේවික්‍රමයන් මා අමුතුම ලොවකට රැගෙන යාමට සමත් විය. දෑස් කඳුළින් පිරිණි. හදවත දැවී උඟුරේ යමක් සිරවූවාක් මෙන් මට දැනිණි. සිනමා පටයේ කතාව එතරම්ම සංවේදී විය. තාත්වික විය.

මා මීට බොහෝ කලකට පෙර දුටු මගේ දිව්යේ නැරඹූ ප්‍රථම සිනමා පටය වූ ” මාතලන්” වැනි ඉන්දියානු ආරට තැනූ චිත්‍රපට වලට වඩා ” දෑස නිසා” හි තිබුණේ අපේ කමකි. ලාංකික අනන්‍ය්තාවයකි.

” දෑස නිසා ” නරඹා උත්තේජනය වූ මම එහි තොරතුරු සොයා වෙහෙසුනෙමි. එහි අධ්‍යක්ෂකවරයා වූයේ ආචාර්‍ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් නම්වූ මහා සිනමාවේදියාය. එදා සිංහල සිනමාවේ දෑවැන්ත තිරයට තනා තිබූ එහි රූප රාමු අඟල් 12 පුංචි තිරයට කෙලෙසවත් ගැළපුණේ නැත. එහෙත් ඊට පෙර මා කුඩා කළ සිනමා ශාලාවකට ගොස් නැරඹූ ” මඩොල්දූව” සිනමාපටයේ අධ්‍යක්ෂකවරයාද එතුමාම බැව් මා එය නරඹද්දී එතරම් තේරුමක් නොතිබුණද ” දෑස නිසා” ගැන සොයද්දී ඒ බැව් දැන ගතිමි.

එතුමා 1955 දී තැනූ , එතුමන්ගේ මුල්ම සිනමා නිර්මානය ” රේඛාව” ද මට නරඹන්නට ලැබුණෙ පුංචි තිරයෙනි. ඒ සමයේ නිපදවූ ගතානුගතික වට්ටෝරු ඉන්දියානු කොපි සිනමා කෘතිවලට කනේ පහරක් එල්ල කළ ” රේඛාව” අපට අපේම කියා සිනමා මඟක් ඇතිබව ලෝකයට පෙන්වා දීමට සමත් විය. මහ සිනමාකරු වංගදේශයේ සත්‍යජිත් රායි මෙන් ලෙස්ටර් සූරීන් තම සිනමාවෙන් අපේ ගැමි ජීවිතයට, සංස්කෘතියට හා අපේ කමට ආමන්ත්‍රණය කළේය. ” රේඛාව” සිනමාපටයට අපේ දිවියම වූයේ එහෙයිනි. එමෙන්ම එහි ගීත රචනා කළ ගරු මර්සිලින් ජයකොඩි පියතුමන්ගේ ශූර ගීපද රචනා එයට පැලඳවූ මුතු පොටක්ම විය. ඒ ගීත අදටත් දනන් තුඬ තුඬ රැව්දෙන්නේ එහෙයිනි.

එපමණක්ද ලෙස්ටර් මහත්තයා තැනූ ” ගම්පෙරළිය” එදා මාටින් වික්‍රමසිංහයන් අපේ සිත්වල කෙටූ චරිත ජීවමාන කිරීමක් විය. එතැන්නි නොනැවතුනූ ලෙස්ටර් සුරීන්, සත්‍යජිත් රායි තුමන් ” අපූ ත්‍රිත්වය” සිනමාවට නැඟුවාක් මෙන් මාටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ ඒ තුන් ඈඳුතු නවකතාව ” ගම්පෙරළිය”, ” කලියුගය” හා ” යුගාන්තය” සිංහල සිනමාවේ දිඟ හැරීය.

ජී. බී. සේනාණායකයන්ගේ “පළිගැනීම ” නම්වූ කෙටි කතා සංග්‍රහයේ තිබූ පිටු දෙක තුනක පුංචි කතාවක් වූ “නිධානය” කෙටි කතාව ඇසුරින් තැණූ ” නිධානය” සිනමාපටය ලෝක මට්ටමේ තැබිය හැකි ලෝක පූජිත සිනමා කෘතියක් නොවේ යැයි පැවසිය හැක්කේ කාහටද? එහි තිස්ස අබේසේකරයන් විසින් ලියූ අති විශිෂ්ට තිර රචනය මේ ප්‍රාතිහාරයේ රහස වූවත් අධ්‍යක්ෂකයාගේ ශූරකමත් ප්‍රතිභාවත් නොමැති වූවානම් එය තිරයට ප්‍රක්ෂේපණය වන්නේ නැත. ලෙස්ටර් නම්වූ මහා හිරුගෙන් බැබළුණු තවත් තරුවක් බවට පත්වූ තිස්ස අබේසේකරයන් පසු කලෙක තවත් ඉරක්ම වූයේ ඒ විසල් සූර්‍යයාගේම ආභාසයෙනි.

එපමණක්ද එතුමා තිරයට ගෙනා ලෙනාඩ් වුල්ෆ්ගේ ” බැද්දේගම ” අපට අමතක කළ හැකිද? එහි ජෝ අබේවික්‍රමයන්, හෙන්රි ජයසේනයන්, විජය, මාලිනී හා නදීකාගේ රංගනයන් කෙසේනම් අමතක කරන්නද? මෙහි “බබුං” ගේ චරිතයට විජයව තෝරා ගැනීම එතරම්ම හොඳ තේරීමක් නොවූවත් විවේචනයට බඳුන් වූවත් ජෝ අබේවික්‍රමයන්ගේ අතිවිශිෂ්ට රංග ප්‍රතිභා ආලෝකය හමුවේ එම කරුණ කඳෝපැණි තත්වයට පත්වූ බව මගේ හැඟීමයි.

එහෙත් සහෘදයිනී, ලංකීය සිනමාවේ ගමන් මඟ වෙනස් කළ , එයට අපේ කම කාන්දු කළ , අමරණීය නිර්මාණ රාශියක් දැයට දායාද කළ හා බෙහෝ සිනමාකරුවන් රාශියකට සිනමා ගමන් මඟ සාදා දුන් ඒ අමරණීය යුඟ පුරුෂයා අද නිසොල්මනේ සන්සන්ව අවසන් නින්දේ පසුවන්නේ යැයි සිතන්නට කෙසේ නම් සිත හදා ගන්නදැයි මට නොතේරේ. මහා සන්සුන් නිහැඬියාවකට පසුව ආ චණ්ඩ කුණාටුවක් සේ එම ආරංචිය මට දැනගන්නට ලැබුණේ පසුගිය ඉරිදා, 29 වෙනිදා හැන්දෑ යාමයේය. රාස්සිගේ මූසල අව් රැල්ල උස් බිල්ඩින් පසු පසින් සැඟව ගිය ඒ ගොම්මං යාමයේය. හදවත කඩා වැටුණේ මටත් නොදැනීමය.

වසර 99 ක් වූ එතුමන්ගේ දිඟු දිවි ගමනේ 1949 සිට 2006 දක්වා සක්‍රීයව සිටියද 2006 න් පසු එතරම් පෙනෙන්නට හා දැනෙන්නට දායකත්වයක් සිනමාවට නොලැබුණු බව සත්‍යකි. 2006 වසරේ ” අම්මාවරුණේ” සිනමා පටයෙන් පසු සිනමාවෙන් විශ්‍රාම ගන්නා බව එතුමා ප්‍රසිද්ධියේම ප්‍රකාශ කළේය. එහෙත් මේ ඊයෙ පෙරේදා සිනමාහල් වල ප්‍රදර්ශනය ඇරඹූ ලෙස්ටර් මහත්තයාගේ ආදරණීය බිරිඳ අධ්‍යක්ෂණය කළ “වෛෂ්නාවී” සිනමාපටයේ නම පවා තබා තිබුණේ ලෙස්ටර් මහත්තයාම බව ඔබ දන්නවාද?

එතුමන් වියෝවූ අද දින මහා සිනමාවේදීන්, නළු නිළියන්, සිනමා විචාරකයන්, ලේඛකයන් හා කවියන් එතුමන් ගැන මහා විදග්ධ සටහන් හා කවි ලියන බව මම දනිමි. එහෙත් සිනමාව ගැන මහා දැනුමක් නැති, එයට සම්බන්ධ නැති හා සිනමා විචාරකයකු හෝ ලේඛකයකුද නොවන මට, ඒ සුදුසුකම් නැතත් ,සිනමාවට බොහෝ ආදරය කරන, පුංචි කාලයේ තාත්තා මධුවිතින් මත්ව සිටින වෙලාවක් බලා මුදල් ඉල්වාගෙන සිනමාහල් වලට එන සෑම චිත්‍රපටයක්ම නැරඹූ චිත්‍රපට පිස්සකු ලෙස හා එකල සිනමා ශාලාව ඉදිරිපිට ඇති කුණු ගොඩින් අහුලාගත් සිනමා පටයක සෙලියුලයිට් කෑල්ලක් පෙට්ටියක් අස්සෙන් යවා ඊට පිටුපසින් ටෝච් බල්බයක් දල්වා අඳුරු කාමරයේ බිත්තියක් මත පවුලේ අයට චිත්‍රපට පෙන්වූ පුංචි කොල්ලකු වූ මට විසල් අයිතියක් ඇත. ඒ අයිතිය හා අපේකම මගේ මෙම සටහන ලිවීමේ ” සුදුසුකම” බව මම විශ්වාස කරමි.

එංගලන්තයට ගොස් එහිදී හමු වූ තවත් ලාංකික මිතුරකු සමඟ නිපදවූ ඉංගිරිසි කෙටි චිත්‍රපටයකින් ඇරඹි ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් සූරීන්ගේ මේ දිඟු ගමන් මඟ මහා දිඟ පුස්තකයක් වැන්න. 1949 දී නිපදවූ එය මිනිත්තු 12 ක් දිඟු ” Soliloquy” නම් විය. ඉන්පසු 1950 දී ” A Sinhalese Dance(08min)” හා ” Farewell to Childhood(14min)” , 1954 දී” Conquest in the dry Zone( 14 min)” හා 1955 දී ” Be Safe or Be Sorry( 16min)” යන කෙටි චිත්‍රපට නිර්මාණය කළ අතර ඒවායින් සම්මානයටද පාත්‍ර විය.

ඉන් පසු ලංකාවට පැමිණ එතුමා නිර්මාණය කළ “රේඛාව” , සිංහල සිනමාවේ එතෙක් ආ ගමන් මඟ උඩු යටිකුරු කළ අතර එහි හැරවුම් ලක්ෂයද වූයේය. එදා මෙදා තුර 2006 වසර දක්වා එතුමා රටට දායාද කළ සිනමාපට සංක්‍යාව විස්සකි. නිර්මාණය කළ සිනමා සංස්කෘතියට ගණන් මිනුම් නැත.

මා ඉහත දැක්වූ විශ්ෂ්ට සිනමාපටවලට අමතරව එතුමා කරුනාසෙන ජයලත් සූරීන්ගේ ” ගොළුහදවත” නවකතාව ඇසුරින් තැනූ ” ගොළුහදවත” සිනමා කෘතිය ලංකීය යොවුන් හදවත් තුළ ප්‍රේමනීය සංකෘතියක් බිහි කිරීමට සමත් විය. තරුනන් පැරදුණු ආදරය හමුවේ මත්පැනට ඇබ්බැහිවී ” සුගත්” මෙන් දිවිය අවුල් කර ගැනීමේ ආදිනව සිනමා පටයෙන් උගත්හ. එපමණක්ද ” දෙලොවක් අතර”, රන් සළු”, ” අක්කර පහ”, ” අහසින් පොළොවට” හා ” අවරගිරි” වැනි සිනමා කෘති ලෝක සිනමාව හා කරින්කර මට්ටමේ තැබිය හැකි සිනමා කෘති විය. එතුමා නිර්මාණය කළ “මඩොල්දූව” හා ” පිංහාමි” යන ළමා චිත්‍රපට වලින් අපගේ ළමා ලෝකය ඒකාලෝක වුණි. එතුමා 1979 දී තැනූ ” වීරපුරන් අප්පු” චිත්‍රපටය ජනතාවගේ ජාතික හැඟුම් පුබුදුවාලීමට සමත් වූයේ එහි තිබූ විශ්ෂ්ඨත්වය නිසාමය.

ලාංකීය සංගීතයේ අමරදේවයන් යම්සේද, සාහිත්‍යයේ මාටින් වික්‍රමසිංහයන් යම්සේද, නාට්‍ය කලාවේ මහාචාර්‍ය සරච්චන්ද්‍රයන් යම්සේද සිනමාවේ මෙතෙක් පහළ වූ මහා යුඟ පුරුෂයා ආචාර්‍ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් සූරීන්ම වන්නේය. එහි කිසිදු විවාදයක් නැත.

එතුමන්ගේ මෙම ප්‍රතිභාවට සහ හැකියාවට බෙහෝ සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබුවේ එහෙයිනි. එතුමා තැනූ ” රේඛාව, ” ගම් පෙරළිය”, ” දෙලොවක් අතර” හා ” ගොළු හදවත” යන සිනමාපට වලට හොඳම අධ්‍යක්ෂණයට හිමි සරසවිය සම්මානයද, “අහසින් පොළොවට” හා ” යුගාන්තයට” හොඳම අධ්‍යක්ෂණයට හිමි ජනාධිපති සම්මානයද හිමි වූ අතර ” ගම්පෙරළිය” මොස්කව් සිනමා උළෙලටද, ” නිධානය” ලංඩන් සිනමා උළෙලටද, “පිංහාමි” මොස්කව් ජාත්‍යන්තර ළමා චිත්‍රපට උළෙලටද, ” බැද්දේගම” හා ” කලියුගය” ඛාන් චිත්‍රපට උළෙලටද හා ” යුගාන්තය” මොස්කව් ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලටද ඉදිරිපත් වූ අතර එහිදී ප්‍රේක්ෂක හා විචාරක ප්‍රසාදයට පත්වූ අතර සම්මානයටද පාත්‍ර විය.

ලංකාව තුළ ලාංකික සිවිල් පුරවැසියකුට ලැබිය හැකි උසස්ම නම්බු නාමය වූ “ශ්‍රී ලංකාභිමාන්‍ය ” නාමයෙන්ද 2007 වසරේදී පිදුම් ලද ලෙස්ටර් සූරීන් වෙනුවෙන් 2002 වසරේදී එතුමන් නමින් සමරු මුද්දරයක්ද නිකුත් වූයේ ශ්‍රී ලාංකිය සිනමාවට කළ අමිල සේවයටත් අපගේ සිනමාව ජාත්‍යන්තරයටත් ගෙනයාමේ උතුම් කාර්‍යටත් කෘතගුණ දැක්වීමක් වශයෙනි.

මිය යාමට දින කිහිපයකට පෙර එතුමන්ම නම තැබූ ” වෛෂාණාවී” චිත්‍රපටය තිරගතවන බව ඇසීමටත් එතුමන්ගේ 99 වැනි ජන්ම සංවත්සරය සැමරීමටත් තරම් එතුමා වාසනාවන්ත විය.

මෙසේ විසල් ගස් එකින් එක ඇද වැටෙද්දී හදවතට දැනෙන්නේ නම් විශාල කම්පනයකි. එහෙත් ඒ විසල් ගස් යට වැඩුණු යටි රෝපණය දැන් දැන් නව හිරු රැස් වැටී උඩට මතුවී එනු ඇත. ලෙස්ටර් මහත්තයලා දහඩිය මහන්සියෙන් තැනූ ගමන් මඟ ඔවුනට තෝතැන්නක් වනු ඇත. ඔවුන් නැසී ගියද කොහෝ සිට හෝ ඔවුන් විහිදුවන කිරණයේ ආලෝකය ඒ ගමන් මඟ එළිය කරන සහන් එළියක් වනු ඇත.

ඉඳින් ආදරණීය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහා සිනමාවේදියාණෙනි මට සමුගන්නට අවසර. ඔබ අද නැතිද ඔබගේ අමරණීය නිර්මාණ සහ ඔබ සෙවණේ වැඩුණු ඔබගේ ආදරණීය බිරිඳ ඇතුළු සුව හසක් සිනමාවේදීන් හා අංකුර කලාකරුවන් ඔබ නැවැත්වූ තැන සිට ඒ ගමන දිඟටම යනු ඇත. එය එසේම වුවහොත් එයටත් වඩා ඔබට කළ හැකි උපහාරයක් තවත් නම් තිබේද? ඔබගේ පැතුමද එයම වන්නට ඇත. ” රේඛාවෙන් ” ඇරඹී ” අම්මාවරැන්” ගෙන් අවසන් කළ ඔබගේ මහා සිනමා දිවි මඟත් 1919 ඉපිඳ 2018 දක්වා දිවූ ඔබගේ භෞතිත දිවිමඟත් මෙලෙසින් අවසන් වූවත් ඔබගේ නාමය සදා කල්හිම අමරණීය වනු ඇත. එසේනම් ඔබට සුවදායී නින්දක් සමඟ සුබ රාත්‍රියක් යැයි පතමින් මම නවතිමි.

චන්දන ගුණසේකර

ඉඩක් ලැබුණු විට නරඹන්න…
  • April 26, 2021

” අන්තිම දුම්රිය” කියෙව්වෙමි….
  • April 22, 2021

” නිලට හුරු අළු පාටට හැරී තිබුණු උතුරු ක්ෂිතිජය ලා රතු පැහැයක් ගත්තේය. ලා රත නැවත තඹ පැහැයට හැරුණි. අනතුරුව එය දැල්වෙන රත් දුඹුරක් බවට පත් විය. රතු ගිනිදළු අඳුරු අහසට පැන නැංගේය. හීන් සුළඟක් ගම්මානය දෙසට හමාගෙන ගියේය. භූමිතෙල් ගඳක් රැගෙන ගිය එය පිටුපසින් පිළිස්සෙන දැව ගඳක්ද විය. ඉක්බිති යන්තමට පාවුණේ මස් දැවෙන පුළුටු ගඳකි. මුළු ගමම අමු සොහොන් නිහැඬියාවක වැටුණි. කිසිවෙක් කිසිවෙකුගෙන් දුඟද කුමක්දැයි ඇසුවේ නැත. හැම දෙනාම එය කල් සිටම දැන සිටියහ. දුම්රිය පාකිස්තානයේ සිට පැමිණීම පිළිතුරට ඉඟියක් විය. 
එදා හවස මනෝ මජ්රා මතකයේ ප්‍රථම වතාවට දෙවියන් වහන්සේගේ බල මහිමය කියා පාන ඉමාම් බක්ස්ගේ ගම්භීර යාතිකා හඬ ගුවනට නැගුණේ නැත.” (පිටුව 122-123)
” මනෝ මජ්රාව” වනාහී ඉන්දියාව හා පාකිස්තාන දේශ සීමාවේ තිබූ සීක්, හින්දු හා මුස්ලිම් මිනිසුන් එකම පවුලේ සාමාජිකයන්සේ විසූ සාමකමී ගමක් විය. එහි පිහිටා තිබූ මනෝ මජ්රා දුම්රිය ස්ථානයත් ගම පසෙකින් ගලා ගිය ” සත්ලේජය” නම් වූ ගංඟාවත් ඊට උඩින් වූ දුම්රිය පාලමත් ගම් වැසියන්ගේ දිවිය හා බද්ධව තිබුණේ ගසට පොත්ත මෙනි. 
ඔවුන් අවඳි වූයේ දුම්රිය හූ හඬිනි. දිවා කල දෛනික වැඩ කටයුතු කළේ දුම්රිය පාලම උඩින් යන හඬටය. කොටින්ම දරුවන්ට රාත්‍රී කෑම දී නින්දට දැමූවෙත් දිනය අවසන තම තමුන් නින්දට ගියෙත් අවසාන දුම්රියේ හඬත් සමඟය. 
1947 සුදු අධිරාජ්‍යවාදීන් නිදහසත් සමඟම ඇවිලී ගිය ජාතිවාදී ගිනිදළුවලින් දැවී අලුවී ගිය මනෝ මජ්රාව ගම්මානය පාදක කොටගෙන පනහ දශකයේදී සුප්‍රකට ඉන්දියානු ලේඛක ඛුෂ්වන්ත් සිං විසින් ලියන ලද සම්මානනීය නවකතාවක් වූ Train to Pakistan” කෘතියෙහි,  නම් ගම් වෙනස් කළහොත් නිදහස ලැබීමෙන් පසු අපේ මව් බිමේද මෙතෙක් කල් සිදුවූ ඊනියා ජාතිවාදී කෝලාහලයන්ට ගෝචර වන කැටපතක් වන්නේය. එහෙයින් මෙය කියවා කම්පනයට පත්වී යමක් සිතට ගැනීම දැන් දැන් අපේ රටේ සිදුවන දේ දෙස බැලීමේදී අදටත් ගැලපෙන කාලීන අවශ්‍යතාවයක් යැයි මට සිතේ. මන්ද මෙහි සිද්ධ වු දේම අපටද සිද්ධ වූ නිසාවෙනි. 


අපේ රටින් බිහිවූ කෘතහස්ත ලේඛකයකු වන කුලසේන ෆොන්සේකා සූරීහූ මෙහි පරිවර්තකයයා. ” අන්තිම දුම්රිය” නමින් පරිවර්තනය කළ මෙම පොත කියැවීමේදී එතුමන් කෙතරම් නම් ශූරව මේ කාරිය කර ඇතිදැයි ඔබට වැටහේවි. Strong Tea යන්න “ශක්තිමත් තේ ” වැනි වචනයෙන් වචනයට පෙරලා කෘති පළකරන කිසිදු කලාත්මකබවක් නැති කොපිකැට් පරිවර්තකයන්ගෙන් මෙතුමා වෙනස් වන්නේ එහෙයිනි. මම මෑතකදී කියවූ ” සෝබා නම් ග්‍රීකයා” පොතේ වඬිගමංගාව සූරීන්ගෙ ශූර පරිවර්තනයත් ” ආදර අංකුර” නමින් සමන් අතාවුදහෙට්ටි සහෘද කලාකරුවා ,” Origins of Love” කෘතිය පරිවර්තනයේදී පෑ වචන පෙළහරත්  මගේ සිහියට එයි. මේ මොහොතේ ” අරණකට පෙම්බැඳ” නව කතාව පරිවර්තනය කල චින්තා ලක්ෂ්මී සිංහආරච්චි ලේඛිකාවගේ අමිල පරිවර්තනයද අමතක නොවේ. ඒ ඒ කෘති ගැන වෙනම සටහනකින් ලිවීමට අදහස් කරමි.
එහෙයින් අප අද කතා කරන මේ ” අන්තිම දුම්රිය” කෘතිය,  නම් ගම් මඳකට අමතක කොට මනෝ මජ්රාවට ත්‍රිකුණාමලය, වව්නියාව හෝ මන්නාරම වැනි අපේ රටේ නඟරයක් ආදේශකර ගතහොත් සත්ලේජයට මහවැලි ගඟ හෝ මල්වතු ඔය යන්න යොදා ගතහොත් හා පුද්ගල නාම වලට සිරිපාල, තංගවේලු හෝ රහුමාන් වැනි අපේ රටේ නම් ටිකක් ආදේශ කරගතහොත් මෙය අපේම කතාවක් වන්නේ එවැනිදේම අපේ රටේද සිදුවූ නිසාම පමණක් නොව කුලසේන ෆොන්සේකා සූරීන්ගේ ශූර වචන හරඹයද නිසාය. 
දුම්රිය, දුම්රිය පොළ හා පාලම අපේ ගම්වල අපේ දිවියටද බද්ධ වී තිබුණේ මෙලෙසින්මය. එකල උදෑසන 5.05ට අනුරාධපුරයෙන් කොළඹ බලා පිටත්වූ රජරට රැජින දුම්රියේ හූ හඬට අප අවඳි වූ අන්දමත් රාත්‍රියේ දුම්රිය මල්වතු ඔය පාලමෙන් එන හඬ අසා දැන් නිදා ගැනීමට කාලය පැමිණ ඇතිබැව් සිතාගත් හැටිත් මට සිහිවන්නේ එහෙයිනි. පහත දැක්වෙන මෙම කෘතියෙන් මා ගත් උපුටනය මඳකට කියවන්න.
” මේ සියල්ල නිසා යන එන දුම්රිය ගැන විමසිල්ලෙන් සිටීමට මනෝ මජ්රාවේ වැසියෝ උත්සුක වූහ. හිරු උදාවන්නට පෙර ලහෝරය බලා යන තැපැල් දුම්රිය මනෝ මජ්රාව පසු කරන්නේ දැඩි කඩිනමකිනි. එය පාලමට ගොඩවනවාත් සමඟම රියදුරා තද නළා පාරවල් දෙකක් හඬවයි. එසැනින් මුළු මනෝ මජ්රාවම අවඳිවෙයි. කීකාර් ගස්වල ලැග සිටින කපුටෝ අඬන්නට පටන් ගනිති. දිගු නිහැඩියාවකින් ආපසු පියඹා එන වවුලෝ ඇසතු ගස්වල තිප්පොලවල් අල්ලා ගැනීමට පොරකති” ( පිටුව 13)
 මට මෙම පක්ෂීන්ගේ චරියාවන් කියවද්දී සිහියට නැගුණේ අප කුඩා කල අනුරාධපුර පොලීසිය පිහිටා තිබූ ඉඩමේ සහ ඊට ඉදිරියෙන් මහමඟ අනෙක් පස තිබූ කච්චේරි ඉඩමේ තිබූ පොල්ගස්වල එක පොල් කොළයක් නෑර එල්ලී වුන් දස දහස් ගණනින් වූ ගිරවුන්ගේ ඝෝෂාවය. උදේ පාන්දර පහමාරට හයටත් හැන්දෑවේ පහමාරට හයටත් ඇසුණු මේ සොබාදහමේ දායාදය අද ඒ ගස් කපා දමා තැනූ බිල්ඩින් දෙස බලාගෙ වාහනවල ඝෝෂාවට මැදිව සිහිපත් කරමි. 
” උදෑසන දුම්රියේ හූ හඬත් සමඟම පාන්දර යාච්ඤාවට දැන් වෙලාව බව මුස්ලිම් දේවස්ථානයේ මුල්ලා තේරුම් ගනී. ඔහු වහා මුහුණ කට සෝදයි. අනතුරුව බටහිර දෙසට හැරී මක්කමට මුහුණලා සිටගන්නා ඔහු දෙකනේ ඇඟිලි ගසාගෙන රැව් දෙන ගම්භීර ස්වරයකින් ” අල්ලා හො අක්බර්” යනුවෙන් කෑ ගසයි. ෂික් දෙවොලේ පූජකයා මුල්ලාගේ හඬ නතර වන තුරු ඇඳේම දිගා වී කන් දී සිටියි. ඉන් පසු නැඟිට ගන්නා ඔහු දෙවොල මිදුලේ ළිදෙන් වතුර බාල්දියක් ඇද ඇඟට වත්කර ගනී. ඉන්පසු ඔහු උස් පහත් ස්වරයෙන් යාතිකා කරන්නේ වතුර වැක්කෙරෙන්නාක් බඳු ඒකාකාරී හඬකිනි.” ( පිටුව 14)
එවකට අනුරාධපුර නඟරයේ තිබුණේද මෙවැනිම වාතාවරණයකි.( මම විශේෂයෙන් අනුරාධපුර නඟරය ගැනම සදහන් කරන්නේ මම එහි විසූ නිසා සහ මේ ලියන දේ මම අත්විඳි නිසා බව.සැලකුව මනාය. එකල රටේ හැම ගමකම හා නඟරයකම තත්වය මෙසේම වන්නට ඇත) ක්‍රිස්තියානි පල්ලියේ ගංඨා නාදය දුම්රිය හඬ මෙන්ම අපගේ දිවියේ හෝරා යන්ත්‍ර විය. හින්දු කෝවිලේ සීනු නාදය පුල්ලෙයාර් දෙවියන් වෙනුවෙන් පිසූ මුල්තැන් බතක් වැළදීමට අපට කළ ආරාධනයක් විය. බැංකු ටවුමේ තිබූ මුස්ලිම් පල්ලියේ යාච්ඤා හඬ අපට කන්දොස්කිරියාවක් වූයේ නැත. නෝම්බි කාලයට පල්ලියෙන් දෙන කැඳ ගන්‍නට බාල්දි රැගෙන යන අපගේ මුස්ලිම් මිතුරන් සමඟ අපද එහි ගියෙමු. පූජා නඟරය පුරාම තිබූ පංසල්වල දැන් මෙන් ශබ්ද පූජා නොතිබුණත් මල් සුවඳ හා මුසුවූ සිල් සුවඳනම් කිසිදු අඩුවක් නොමැතිව දසතම පැතිරුනේය. 
අපේ ගේ ඉස්සරහ නිවසේ විසූ දෙමළ පවුලේ දරුවන් සමඟ අප සෙල්ලම් කළෙමු. මට කුඩා සංධියේදී සරුංගල් තනා දුන්නේ ඔවුන්ය. නම් පමණක් දෙමළ වූ ඔවුන් කතා කළේ සිංහලෙනි. හංදියේ ගෙදර විසූ රහුමාන් අංකල්ගේ පුංචි ලොරිය අපේ පාරේ විසූ හැමගේම බඩු ප්‍රවාහනයට යොදා ගැනිණි. අපේ ගෙදරට උඩ ගෙදර විසූ අබුසාලි අංකල්ලා ඔවුන්ගේ වත්තෙන් කොස් ගෙඩියක් කැඩුවොත් අපේ පංගුවත් එවීමට අමතක නොකළේය. අපේ වැටේ ගස්වල මිටි ගණනින් හැදුණු මුරුංගා, තාත්තා ඒ හැම ගෙදරටම බෙදා දුන් බව මට මතකය. 
තාත්තා සමඟ කුඩා කල සෙල්ලම් කරද්දී මගේ නළල පැලුණු දිනයේ තාත්තා මා ඔසවාගෙන මහා ඉස්පිරිතාලයට දිව් වෙලේ මගේ නළල මසා ප්‍රතිකාර කළ දුවිඩ දොස්තර මහතා එදායින් පසු අපගේ පවුලේ හිතවතකු විය. එමෙන්ම අපගේ පවුලේ දොස්තර මහතා වූ ජෝන්පුල්ලේ දොස්තර මහතා මා රෝගී වී එතුමාහමුවට ගිය විට නිකමට මගේ අතින් ඇල්ලුවද මගේ රෝග සුව වූ බව මට මතකය. අපේ පාසලේ විදුහල්පති තුමා ආර් ස්ටැනිස්ලොස් ගුරුපියා දෙමළ ජාතිකයෙකි. එහෙත් එතුමා ගුණ නැණ පෑදුවේ අපගේය. අප ඇඳුම් මස්සවා ගත්තේ මුස්ලිම් සන්නාලියෙකු ගෙනි. කොණ්ඩය කප්පවා ගත්තේ දෙමළ කරනවෑමියාගෙනි. අපේ කැඩුණු සපත්තු, සෙරෙප්පු හා කුඩ සාදා දුන්නේ දෙමළ සපතේරුවෙකි. වැසි කාලයෙ පිරෙන වැසිකිළි වළවල් හිස් කිරීමට පැමිණියේ සක්කිලියන් නමින් හැඳින්වූ අපේම දුවිඩ සහෝදරයන්ය. ඒ එදා අපේගම්වල හැටිය.
” අන්තිම දුම්රිය ” කෘතියේ ඒ 1947 ගිම්හානය දක්වාම තිබූ ජාතීන් අතර සහජීවනය හා සහෝදර බැම්ම අපේ ගම්වද තිබුණේ මාඉහත විස්තර කළ අයුරිනි.  පැමිණ හැම ප්‍රශ්නයක්ම අපේම ප්‍රශ්න විය. ඒවා නියඟය, ගංවතුර හෝ මැලේරියා වසංගතය වැනි ස්වාභාවික ප්‍රශ්න පමණය. 
එහෙත් ඉන්දියාවේ මෙන්ම සුද්දා යනවිට ඒ තනතුරු බාරදී ගිය කලු සුද්දන් අපේ රටේද සමඟියට විනය කැටුවේ එකට සිටි ජාතීන් භේද භින්න කරමිනි. පනස් ගණන්වල ඇතිවූ මුස්ලිම්- සිංහල කෝලහල, 78 සහ 83 ඇතිවූ දෙමළ-සිංහල කෝලහල මේ ඊනියා ජඩ දේශපාළුවන්ගේ අවලං කුමන්ත්‍රණ විය. 83 සිට 2009 දක්වා වූ ඊළාම් යුද්ධයත් ඉන්පසු දැන් වරින්වර හිස ඔසවන මුස්ලිම් විරෝධි ව්‍යාපාරත් මේ යටිකූට්ටු වැඩවලම ප්‍රතිඵල නොවේද?
මෙම කෘතියේ කියවෙන අන්දමට සහෝදර බැම්මෙන් බැඳී සිටි ඔවුන්ම ඔවුන්ටම නොදැනී වෙනස් වූයේ මේ ආකාරයට. නීතිය බල්ලන් අතට ගත්විට දෙවියන් කෙසේ රැදෙන්නද? දාමරිකයන් හා සොරුන් පාලකයන්ට එක්වන්නේ මෙතැනදීය. ඔවුන් ජාතිවාදය මුවාවෙන් කළේ කොල්ල කෑමය. පොලීසිය කළේ එයට උල්පන්දම් දීමය. මෝඩ අමනයන් බොර කළ දියේ,  මාළු ටික බා ගැනීමය. 78 දී 83 දී දෙමළ ගෙවල්, කෝවිල් හා කඩ සාප්පු ගිනිබත් කළ අමණයෝ රත්තරං බඩු හා හරකා බාන හොරා කෑහ. පොලිස් කාරයන්ගේ තොප්පි අස්සෙන් එල්ලා වැටුණු හොරකම් කළ රත්තරං මාල එයට හොඳම සාක්ෂිය විය. සිනමාහල් හා සමහර ශබ්දාගාර සිනමාපට සමඟම ගිනිබත් කෙරිණි. මෙයින් කවුරුත් ලැබගත් දිනුමක් නැතිවිය. සාමකාමී ගම් නඟර යුද පිටි වී ක්‍රෝධයේ ගිනි දළු අහස වසාගත්තේ එලෙසිනි. අද වුවද ගින්න නිවුණද ලෝකයේම ඇත්තේ අළු යට ගිනි පුපුරු වැනි එදා ඒ අමන ජන නායකයින් රෝපණය කළ විෂ බීජය. සුද්දන් කැවූ විසය. 
මිනිසකුගේ ලිංගයේ සම් කැබැල්ලක්,  ඔහු තව දුරටත් ජීවත් වෙනවදාද නැද්ද යන්න තීරණය කිරීම දක්වා මනුසත් ගුණය පහතට වැටිණි. ” බාල්දිය”යැයි හරියට කියා ගැනීමට නොහැකි වීම ටයර් සෑයක අමු අමුවේම ආදාහනය වීමට සුදුසු කම විය. පිටතින් ආ බලවේග තමන්ට තමන්වම අහිමි කෙරිණි. තමන්ගේ සහෝදරයා කවුද සහෝදරිය කවුද යන්න පවා අමතක වනලෙස මිනිස් සිත් උමතු කෙරිණි.තමන්ගේ මව, සොයුරිය, බිරිඳ හෝ දියණිය හැරුනු කළ අනෙක් හැම ස්ත්‍රියක්ම නිකම්ම නිකන් මස් ගොඩක් සේ සැලකීමට තරම් ඔවුන්ගේ සිත් දූෂිත විය. තම ජාතිය හා ආගම ගැන පමණක්ම සිතන ම්ලේච්ඡ ගෝත්‍රික තත්වයට මිනිසා පෙරළිණි. අදත් ඒ තත්වයේ වැඩි වෙනසක් නැතිබව දැන් දැන් සිදුවන දෙයින් අපට පෙනී යයි. මේ මෙතෙක් කල් සිදුවූ දේය. ඉදිරියෙදී ඒවා නැවත කළ හැක්කේත් එසේත් නැතිනම් නොකළ හැක්කේත් මිනිසුන්ටම පමණි. 
මට නැවතත් මේ කෘතිය ගැන ලියන්නට අවසර. මෙහි ඇති පරිසර වර්ණනය සහ පරිසරය ඇසුරින් සිද්ධීන් විස්තර කිරීම ඉතාමත්ම සිත් ගන්නා සුළුය. පහත උපුටනයන් කියවීමෙන් මා පවසන දේ ඔබට වැටහෙනු ඇත. 
“නිල් විපුල් අහස අනාවරණය කරමින් වලාකුළු විසිරී ගියේය. හිරු රැස් කළඹක් වැහි පොද හරහා ඇලයට දිව්වේය. කාන්තිය වෑහුණු හිරු රැස් රේඛා වැහි දියෙන් තෙතබරි වුණු කෙත් යායවල සෙල්ලම් කළේය. චන්දන් නගරයේ කඩ මණ්ඩිය අඩ කවයකින් වට කරමින් අහස හරහා දේදුනු දෙකක් පායා තිබුණි. ” ( පිටුව 153) බලන්න කෙතරම් නම් සුන්දරද? ලේඛකයා මෙන්ම පරිවර්තකයාගේද ශූරකමට මෙයටත් වඩා මොන නම් නිදසුන්ද?
” එය අඳුරු බර රැයක් විය. වලාකුළු පලවා හළ මඳ පවන නැවතත් ඒවා කැඳෙව්වේය. මුලින් වලා පෙළ ඇදී ආවේ සුදු ලොම් කැරලි මෙනි. සඳවතිය තම මුහුණ පිස වලාකුළු ඉවත් කළාය. ඉක්බිති දැවැන්ත රැළි නගාගෙන පැමිණි වලා පටල සඳ එළියේ පැහැය නසා අහස මූසල අළු පැහැයට හැරවීය. එහෙත් තම දීප්තිය රඳවා ගැනීමට සටන් කළ සඳ ඉඳහිට රිදී පැහැ කාන්තියක් විහිදෙව්වේය. අනතුරුව කාලවර්ණ විරෑපී සතුන් මෙන් පැමිණ වලාකුළු කඳු ,අහස පුරා විසිරැනේය. කිසිදු විදුලි කෙටීමකින් හෝ ගිගුරුමකින් තොරව වැහි වැටෙන්නට විය. “(පිටුව 169) මෙහි පරිසරයේ වෙනස් වීම ජන ජීවිතයේ සිද්ධවීමට යන වෙනසට, ව්‍යවසනයට ආදේශ කර ඇති අපූරුව ඔබට දැන් වැටහෙනවා ඇත. 
මෙහි තැනෙක එන, අපේ රටෙත් බහුලව සිදුවුණු සමූහ මිනී වළක් පිළිබඳ විස්තරය ලියා ඇති නිර්මාණාත්මක ශෛලිය මා විස්මයට පත්කිරීමට සමත් විය.
” බුල්ඩෝසරය ආ සැණින් දුම්රිය ස්ථානයෙන් පිටත මනෝ මජ්රාවේ පැත්තෙන් පොළොව හපා කන්නට විය……ඉක්බිති බුල්ඩෝසරය කෙටි ඉසිඹුවක් ගත්තේය……. අනතුරුව ඉසිඹුව අත්හළ බුල්ඩෝසරය හකුපාඩා විවෘත කොට මීට කලින් තමන් විසින් පිටතට වීසි කරන ලද පස් කටට ගෙන වළ පිරී බිම සමතලා වන තුරු වැමෑරැවේය. බුල්ඩෝසරයේ කාර්යය නිම වූ විට එම ස්ථානය පෙනුණේ සුව වුණු තුවාලයක කැළලක් සේය. හිවලුන්ගෙන් හා වලසුන්ගෙන් මිනී වළ ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා සොල්දාදුවෝ දෙදෙනෙක් මුරට සිටියහ.” ( පිටුව 199)
බලන්න මෙහි අවසාන වැකියෙහි ඇති සමච්චලය. උත්ප්‍රාසය. ජීවත්ව සිටියදී මිනිසුන්ගෙන්ම ආරක්ෂා කර නොගත් නිසා මිය ගිය එවැනිම මිනිසුන්ගේ මළකුණු සතුන්ගෙන් රැක ගැනීමට ආරක්ෂාව යෙදවූ අමන යුගයක අමිහිරි මතකයන්. අපද ඒවා දෑසින්ම දැකීමට තරම් පව් කාරයන් වීමු.
මෙලෙස ගලා යන කථාවේ අවසානයේදී මනෝ මජ්රාවටද පිටතින් ජාති වාදය කාන්දු වේ. එහිදී සහෝදර බැම්මෙන් බැඳී වුන් විවිධ ආගම් හා ජාතීන්ට අයිති වූ ගම්මුන්ගේ ඉතාමත්ම සංවේදී ශෝකජනක ඉරණමත් අවසානයේ සමාජයේ වරදින් දාමරිකයෙකු වූ ජුගුත් සිංගේ මානුෂික කැප කිරීමත් පාඨකයා ආනන්දයෙන් ප්‍රඥාවට ගෙනයයි. 
මෙහි පරිවර්තක කුලසේන ෆොන්සේකා මහතා ලියූ කෘති වලින් මා කියවා තිබුණේ ” පාලම යට ” පමණි. සම්මානනීය කෘතියක් වූ එය පාදක කොට තැනූ ” පාලම යට ” සිනමා නිර්මාණය මහනුවර රීගල් සිනමා හලේ ගැලරියට වී නැරඹූ අයුරු මට අද මෙන් මතකය. එදා අතුරු සිඳුරු නැතිව පිරී තිබූ සිනමා හලේ ගැලරියට පවා මා රිංගා ගත්තේ ඉතාමත්ම අසීරුවෙනි. 
එතුමා ලියූ ” පාලම යට”, “තුන් යහළු වික්‍රමය”, ” සෝමපුර වීරයෝ”, ” රංසිරිගේ සංග්‍රාමය” හා ” සැරිසරන සිත්තරා” යන කෘතිවලට රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයෙන් පිදුම්‍ ලැබීමම එතුමන්ගේ සාහිත්‍ය ඥානය හා ලේඛණ හැකියාව අපට පැහැදිලි කරයි. 
ඔබ ” අන්තිම දුම්රිය ” තවමත් කියවා නැතිනම් ඔබටම එය කියවා රස විඳීමට ඉඩ හරිමින් පොත ගැන මම තවත් විස්තර නොලියමි. එහෙත් සමු ගැනීමට මත්තෙන් මෙහි එන ආර්‍යවංශ රණවීර කවියා විසින් පරිවර්තනය කළ කවියක් ඔබගේ රස වින්ඳනය උදෙසා උපුටා දක්වමි.
” සුව දෙන තුරු වඳුලු තුළ ගී ගයනු නැත හැම විටමිහිරි සර ඇති කොවුලිඳු
සැමකළ විකසිතව සිටිනු නැත මල් පියකරුසුන්දර වසත් කලගෙවී යයි නොපවතී නිරතුරු
සතුට රජ නොකරයි සැම දිනසතුටෙහි හිරු ගෙවෙයිනොරැඳේ සදා කල් මිතු දමමේ බැව් නොදත්තේනොදනී දිවිය හරිහැටි. ” ( පිටුව 178)
අනියත දහම නම් වූ මෙය දිවියේ සැබෑ අරුතයි……


චන්දන ගුණසේකර

ඩයනා කුමරියගෙන්….
  • April 19, 2021
  • 6 Comments

සිරි යහන ගිණිගෙන දැවුණු ඒ

මාළිගය මට දඟ ගෙයක්

ලෝකයක් සේ පෙම පිදූ මුත්

ඔහු කළේ මහ රැවටුමක්

මව් බිසවටත් නිතර පෙනුනේ

පුතා නොව මගෙ අඩුකමක්

ඔබ පමණි පියතුමණි ගිනි ගෙයි

සිසිල මට දුන් වෘක්ෂයක්

ළඟදි මෙහි ආ පුවත සැලවී

ආවෙ දුවගෙන මම ඉතිං

තනි උනා යැයි නොසිත ඉනු මැන

රකිමි දැන් සුරඟනකි මං

චන්දන ගුණසේකර

මෙම අනර්ඝ සිතුවම නිර්මාණය කළ සිත්තරාට සම්පූර්ණ ගෞරවය හිමි විය යුතුයි. මා එයට පද කිහිපයක් එකතු කළා පමණි.

පත්‍ර වලට පෙර මල් පීදු ගසට දොස් නොකියන්න, මන්ද එය ඇගේ වරද නොවේ…
  • March 21, 2021

පත්‍ර වලට පෙර පුෂ්ප පිපෙන්නේ

ටික දොහොකින් පොළොවෙහි වැතිරෙන්නේ

අන් තුරු නිසි කලදියි පුබුදන්නේ

ඒ දෙස බලමින් දුකින් හිදින්නේ

ගසට හැකිද මල් පූදනු වැලකුම

එයට ලැබෙන්නේ ලෝකෙන් ගැරහුම

සොබා දහම මේ විළසින් කෙරුවම

අසරණ වී තනියම වේ වැළපුම

නිසි කළ පීදී ගෙඩි හට ගන්නා

ගස් අතරේ ඇය සැඟැවී ඉන්නා

ඇයද මවකි එය සිහියෙ තබන්නා

සොබා දහම වග කිවයුතු වන්නා

චන්දන ගුණසේකර

වසත් සමයේ දළු එන්නටත් පෙර මල් පූදන ගසක් දැක…

21.03.21

අනුරාධපුර ශාන්ත ජෝෂෆ් ගුරු මව්ගේ 123 වැනි ජන්ම සංවත්සරය වෙනුවෙනි…
  • March 19, 2021

මා සිප් සතර හැදෑරූ මගේ පාසල් මාතාව, අනුරාධපුර ශාන්ත ජෝෂෆ් විදුහලේ අදට යෙදුණු 123 ජන්ම සංවත්සරය වෙනුවෙනි.❤️❤️

ඒ 1978 සීතල දුරුත්තයි. අනුරාධපුර නිවත්තක චේතිය ප්‍රාථමික විදුහලින් සමුගත් මා අනුරාධපුරයේ ශාන්ත ජෝශප් විදුහලට ඇතුළු වූ වසරයි.

තෙවසරක්ම මිශ්‍ර පාසලක උගත් මට හතරවන ශ්‍රේණියේදී ඇතුළු වූ පිරිමි ළමුන් පමණක් සිටින නව පාසල් දිවිය විශාල අභියෝගයක් විය.

මා වැටුණු 4බී පංතිය ඉතාමත්ම දක්ෂ ළමුන්ගෙන් මෙන්ම අති මහත් දරුණු ළමුන්ගෙන්ද පිරී පැවතුණි.

උපතින්ම ඉතා නිහඩ සිසුවකු වූ මා හට ඔවුන්ගෙන් බලපෑම් එල්ල වූවත් ගුරුවරුන් නම් මට බෙහෙවින්ම ආදරය කළහ.

අපගේ පංතිභාර ගුරු මෑණියන්වූ කුලතිලක මහත්මිය සහ අපට ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වූ කරුණාරත්න ගුරු මෑණියන්වත් අතිමහත් භක්ති ප්‍රණාමකව සිහිපත් කළ යුතුමය.

මා සමඟ හෝඩියේ පංතියේ සිටම එකට සිටි රවී ගලගොඩ මිතුරාද මාත් සමඟම මේ නව පාසලේ මගේ පංතියටම වැටීමද මට මහත්මවූ රුකුලක් විය.

මෙසේ කාලය ගෙවී යද්දී නව මිතුරන්ද ලද මා පාසලට කෙමෙන් හුරු වන්නට පටන් ගතිමි.

එම වසරේ මාර්තුවද උදා විය. මගේ කුතුහලය ඇවිසුවාවූ සිදුවීම් රාශියක් මේ දිනවල පාසලේ සිදු විය. පංති කාමර වල මකුළු දැල් කඩා බිත්තිවල අළුත් සමර ආලේප කෙරිණි. වත්ත පිටියේ හා ක්‍රීඩා පිටියේ වල් පැල ගැලවී කල එළි වුණි. එපමණක් නොව ගුරුවරුන් හා සිසුන්ගේ මුහුණුද ඔප වැටී තිබුණේ උදා හිරු කිරණ වැදී දිස්නෙ දෙන තිසා වැවේ ජල තලය මෙනි.

තවත් මේ අරුමය ඉවසා සිටීමට නොහැකී වූ තැන මා මේ පිළිබඳව පංතියේ පැරණි සිසුවකුගෙන් විමසා සිටියෙමි. ඔහුගෙන් පැවසුණේ මාර්තු 19 වෙනිදා පාසලේ College Day එක එනම් පාසල් දිනය බවයි.

අදද මාර්තුවේ දහනම වෙනිදාවකි. මගේ පාසල් මාතාව අද දිනයේ ඇයගේ 123 වැනි ජන්ම දිනය සමරන්නීය.

මේ වසරට මා පාසලින් සමු ගෙන වසර 34 ක් හා මව් බිමින් ඈත්වී වසර 26 ක් සපිරෙයි. එහෙත් සෑම මාර්තුවකම දහනම වෙනිදා අලුයම මා හට පාසල් මාතාව සිහියට එන්නේ සිහිනෙන් ගෑ සුවඳක් පරිද්දෙනි.

පාසල මතකයට එන සෑම නිමේෂයකම ඒත් සමඟම මගේ සිතිවිලි අතරට එන උතුම් චරිතයක්ද ඇත. ඒ නම් පුරා අවුරුදු 34 ක් අඛණ්ඩව පාසලේ විදුහල්පති ධූරය ඉසිලූ ආර් ස්ටැනිස්ලෝස් ගුරු පියාණන්ය.

යාපනයේ ජන්ම ලාභය ලද ද්‍රවිඩ ජාතිකයෙකු වූ එතුමාගෙන් තොරවූ ශාන්ත ජෝශප් විදුහලක් ගැන මතකයක් මගේ සිතට නොඒ. මන්ද එතුමා හා පාසල ඒ තරමටම බද්ධ වී තිබුණු නියාවෙනි. පාසල එතුමාම විය. එතුමා පාසලම විය.

1979 වසරේ අප පස්වන ශ්‍රේණියේ සිසුවන් විමු. එතුමාගේ යෝජනාවක් අනුව පාසල් දිනයදා පංතිවල බත් හා මාළු පිනි පිස සැවොම එක්වී අනුභව කිරීමට තීරණය විය. එතෙක් කලක් සිදුවූයේ සිසුන් විසින් බාර්ලි,කොකා කෝලා වැනි බීම හා කේක් ,පැටිස්, රෝල්ස් වැනි කෑම ජාති පාසලට ගෙනවිත් කා බී ප්‍රීති වී පාසල් දිනය සැමරීමයි.

ගුරු මෑණිවරුන්ගේද සහයෝගය ඇතුව පාසලේ ලිප් බැද කෑම පිසීමෙන් අප මහත් ආස්වාදයක් ලදිමු.

එහෙත් ඊළඟ වසරේ සිට සිසුන්ට බත් හා මාළු පිනි නිවෙස් වලින් පිළියෙල කරගෙනම ඒමට නියම වුණි.

පාසල් දිනය දා සිසුන් අමතා වෙනදාට වඩා වැඩි වේලාවක් කතා කරන ස්ටැනිස්ලෝස් මහතා ගුරු මංඩලයේ කිහිප දෙනෙකු සමඟ පංතියෙන් පංතියට පැමිණ සිසුන්ගේ සංග්‍රහ භුක්ති විඳීමෙන් අනතුරුව අපේ වාරය පැමනේ. තම පංතිය අනෙක් පංතිවලට වඩා ලස්සනට සැරසීමට සෑම සිසුවකුම පාහේ උත්සහ ගත්හ.

එක් වසරක උසස් පංතියක සිසුන් කණ්ඩායමක් පාසල් දිනයදා පාසලට හොරෙන් මත් පැන් බෝතලයක් ගෙනැවිත් ඇතිබැව් එතුමාට ආරංචි වී තිබිණි.

ඒ පංතියම පීරා බෝතලය සොයාගත් එතුමා මුළු පංතියම වහාම නිවෙස් වලට යැවීය. එම සිසුන්ගේ පාසල් දිනය එතනින්ම නිමා වුණි.

පහුවදා සිසුන් රැස් කළ එතුමා බෝතලය පාසලට ගෙනා පංතියේම ළමයෙකු ලවා මත් පැන් බෝතලය විවෘත කරවා ඔහුට එහි සුවඳ ආඝ්‍රහණය කිරීමට අණ කළේය. ඉන් පසු එය බිමට හලන්නට කියා ඊට ගිනි කූරක්ද දැමීය. බෝතලය ගෙනා පංතියේ ළමුන්ගේ මුහුණුද ඒ ගින්නටම අසුවී මැලවී යනු දක්නට ලැබිණි.

පාසල් දිනය සමරන අද දවසේ ස්ටැනිස්ලෝස් මහතා ගැන පැවසීමට මට බොහෝ දේ ඇත. මම නැවතත් කියමි. එතුමා ගැන කතා කිරීම පාසල ගැන කතා කිරීමක්ම වන්නේය. මක් නිසාද එතුමාගෙන් තොරවූ පාසලක් එකල නොතිබූ නියාවෙනි.

තම උපන් බිමවු යාපනයෙන් පිටමං වී සිංහල දරුවන්ගේ හෙට දිනය වෙනුවෙන් තම දිවියම කැප කළ එතුමාට තමන්ට කියා හරි හම්බ කරගත් වස්තුවක් නොවීය.

වර්තමානයේ ලක්ෂයට කොඩි දමා වෙසෙන සමහර විදුහල් පති තුමාලට මෙන් එතුමාට වසන්නට මාලිගයක් නොතිබිණි. ගමන් බිමන් යාමට යාන වාහන තිබුණේ නැත. පාසලේ ක්‍රීඩා භාණ්ඩ කාමරයට යාබදව තිබූ ඉතා කුඩා කුටිය එතුමාගේ නිවහන විය. හුදෙකලාව එහි විසූ එතුමාට ගමන් බිමන් යාමට තිබුණේ පරණ පා පැදියක් පමණි.

එතුමාගේ පවුල බැලීමට ඉතාමත් කලාතුරකින් යාපනේ ගිය එතුමා පාසල් නිවාඩුව පවා බොහෝ විට ගත කළේ අනුරාධපුරයේය.

එතුමාගේ නෑදෑයෙකු කියා මේ කාලය තුළම මා දුටු එකම පුද්ගලයා වූයේ එතුමා බැලීමට ඉදහිට පැමිණි එතුමාගේ පුත්‍ර රත්නයයි. ඉතා නිහඩ පුංචි පුද්ගලයෙකු වූ ඔහුට තිබුණේ ප්‍රිය මනාප පෙනුමකි.

බොහෝ දුරට සුදු පැහැ ගැන්වී තිබූ තම කොණ්ඩය මනාවට පසු පසට පීරා උන් ස්ටැනිස්ලෝස් මහතා දිනපතාම තම රැවුල බා හොඳින් මැඳි පිරිසිදු ඇඳුම් කට්ටලයකින් සැරසී සිටියේය.

ඉතා තියුණු උකුස්සෙකුගේ වන්වූ එතුමාගේ කරුනාව පිරි දෙනෙත් තරහ ගියවිට දරුණු ව්‍යාඝ්‍රයෙකුගේ මෙන් විය. ඔළිඳ ඇට මෙන් රත් පැහැ වී ඳොඹ ගෙඩි මෙන් එළියට නෙරීය.

කෝප වූ එතුමාට සිසුන් ඉතා අධිකව බියවූහ. කෝපාවිෂ්ට පෙනුමට අමතරව අත රැඳි අඩි 3 ක් පමණ දිග කෝටුවේ රස දැනසිටීම එයට හේතුවයි. ළමයෙකු වරදක් කළ විට පස්ස පැත්තට ඉන් පහරවල් හයක්ම දුන්නේ කිසිදු අනුකම්පාවක් නොමැතිවය.

අධික ශබ්දයෙන් යුතු පංති කාමර හිටි අඩියේ මීයකට පිම්බාක් මෙන් කිසිදු හැලහොල්මනක් නැතිව නිශ්ශබ්දව යනවිට එතුමා ළඟ පාතක බැව් අප ඉවෙන්ම දැන ගතිමු.

යතුරු පැදි අනතුරකට ලක්ව පෝලියෝ හැදුනාක්මෙන් පුංචි වී තිබූ එතුමාගේ එක පාදයක් අනෙකට වඩා කොටවූ නිසා එතුමා ඇවිද්දේ නොන්ඩි ගසමිනි. ඒ පාදයේ පැළඳි සපත්තුව ලෝහ පටි සවිකොට විශේෂයෙන්ම ඒ පාදයටම ගැළපෙන්නට සාදා තිබිණි. එය පැළඳ එතුමා ඇවිදින විට කොඤොක්…..කොඤොක්… වැනි ශබ්දයක් සපත්තුවේ හම හා ලෝහ පටි එකට ඇතිල්ලීමෙන් නිරතුරුවම නිකුත් විය.

හැමදාම උදෑසන එතුමා විදුහල්පති කාර්‍යාලය ඉදිරිපිට සිටගෙන ළමුන්ට සහ ගුරුවරුන්ට Good morning යැයි කියමින් ආචාර කිරීම පුරුද්දක් කොට සිටියේය. සෑම සිසුවකුම පාහේ නමින්ම දැන සිටි මෙතුමා හැම ළමයෙකුගේම නිල ඇඳුමේ පිළිවෙළ හා ඔවුන්ගේ කොණ්ඩ පිළිබඳව ඉතාමත්ම තදින් හා විමසිල්ලෙන් සිටියේය.

පාසලට නොගැලපෙන හෝ උවමනාවට වඩා දිගු කොණ්ඩයක් දුටු විට එතුමා වචනයක් වත් කතා කළේ නැත. කළේ අදාළ සිසුවාගේ කොණ්ඩය දෙසට ඇඟිල්ලක් දිගු කොට අනෙක් අතින් කතුරේ හැඩය පෙන්වීම පමණයි. පහුවදා උදයේ එම සිසුවා කොණ්ඩය නොකපා පැමිණියහොත් එදාට ඔහුට පාසලට ඇතුල් වීමට වරම් ලැබුණේ නැත.

එතුමා සිසුන්ව ඉංග්‍රීසි ඉගෙනුමටද විශාල වශයෙන් යොමු කළේය. පාසලට පැමිණෙන මග දිගට වූ තාප්පයේ “Speak English now. Don’t regret later ” වැනි උදෘත පාට ලියැවීය. එතුමාගේ සිංහල කතාව ඉතාමත් දුර්වල වූ අතර හැම විටම වාගේ කතා කළේ ඉංග්‍රීසියෙනි. මේ හේතුව නිසාද එතුමා හමුවට යාමට අප බිය වීමු. ඒත් අපට බේරි සිටිය නොහැකි විය.

එතුමා උදෑසන රැස්වීම ඉංග්‍රීසියෙන් අමතා කවුරුන් හෝ ශිෂ්‍යයෙකුව වේදිකාවට කැඳවා එතුමාගේ කථාවේ සිංහල අනුවාදය ඉදිරිපත් කිරීමට නියම කළේය. මේ හේතුව නිසා සිසුන් එතුමාගේ කතාවට හොඳින් සවන් දුන් අතර ඒ මගින් ඉංග්‍රීසි ඉගැනුමටද මග පෑදුණි. එදවස එය කරදරයක් සේ හැඟුණත් එහි පළ විපාක දැනෙන්නේ දැන්ය.

සිංහල කතාව හොඳින් බැරිවූ එතුමා සිංහලෙන් කතා කිරීමට යාමේදී සිදුවූ ඉතා හාස්‍යජනක සිද්ධීන් කිහිපයක් මගේ සිහියට එයි. ඒවා මා මෙහි සඳහන් කරන්නේ හුදෙක් විනෝදාස්වාදයට විනා එතුමාට අබ මල් රේණුවකවත් අවමානයක් කිරීමට නොවේ. මට ඒ තරමින් වත් දෙමළ කතා කිරීමට නොහැකි වීම ගැන මම අදද දුක් වෙමි.

ඉතුමාට නහුතයට තරහ ගිය විට සිසුන්ට බල්ලා කියා සැරවූ අවස්ථා තිබිණි. එහෙත් එතුමාට තිබූ ආදරය නිසා කිසිවෙකුත් ඉන් උරණ නොවිණි. නමුත් එතුමා එය කියූවේ මෙසේයි. ” අඩා භල්ලූ ” ……. බල්ලා වෙනුවට කෑගැසුවේ භල්ලූ කියාය.

ඊටත් වඩා ඉතා අපූරු දෙයක් තවත් වරෙක සිදු විය. එතුමා එක් සැන්දෑ යාමයක තම පාපැදියේ මල්වතු ඔයේ පාලම උඩින් ගමන් කරද්දී ඔයේ නාමින් සිටි එක්තරා නොසන්ඩාල කොලු ගැටයකු විසින් හූවක් කියා එතුමා ඒ දෙස බලන විටම ජලය යටට ගොස් ඇත. කොලුවා විසින් මේ විහිළුව කිහිප විටක්ම කර තිබූ අතර මේ සිද්ධිය සම්බන්ධව රතු කට්ට පැන තිබූ එතුමා පහුවෙනිදා උදේම රැස්වීම කැඳවා සිද්ධිය විස්තර කළේ මෙසේයි.

” අඩේ මේක මම ඊයෙ මල් වතු ඔය උඩින් යනකොට එක නරක කොල්ලා හූ කානවා යට යනවා. හූ කානවා යට යනවා” කියායි. ගුරුවරුන් හා අපිද මුහුණින් මුහුණ බලා සිනහව තද කරගෙන සිටියෙමු. පසුව අපට කාරණය වැටහුණි. එතුමා කියා තිබුණේ හූ ගානවා . යට යනවා කියාය. එහෙත් ‘ගා’ වෙනුවට දෙමළ උරුවට ශබ්ද වී තිබුණේ ‘ කා ‘යන්නයි.

1978 හා 1983 දී ඇතිවූ ඒ ඊනියා ජාතිවාදී කලබල සමයන්හිදී ආරකාෂාකාරී ස්ථානයකට යන මෙන් ඉල්ලමින් අනෙකුත් සිංහල ගුරුවරුන් එතුමාට නොවැන්ඳා පමණි. එහෙත් එතුමා කොහේවත් ගියේ නැත. කාටවත් වරඳක් නොකළ එතුමාට කිසිවෙකුගෙන් කරදරයක් නොවන බව එතුමාට විශ්වාස විය. එයට හේතුව වූයේ අනුරාධපුර ටවුමේ සියලුම කොල්ලන් එතුමාගේ ගෝලයන් වීම හා එතුමාට ආදරය කිරීමයි.

පාපන්දු ක්‍රීඩාවට තදින්ම ඇලුම් කළ මෙතුමා පාසල ක්‍රීඩා කරන සෑම තරගයකටම ගොස් සිසුන් සමඟම වාඩිවී එම තරග නැරඹුවේය.

විශ්‍රාම යන තුරුම ශාන්ත ජෝශප් විදුහලටම තම දිවිය කැප කළ එතුමාගේ මළ ගමට, රටේ නොසිටිය නිසා මට යාමට නොහැකි විය. එහෙත් මහත් හරසරින් යුක්තව එය සිදුවූ බව මම දනිමි. පාසලේ ක්‍රීඩාගාරයද එතුමාට උපහාර පිණිස ආර් ස්ටැනිස්ලෝස් නාමයෙන් නම් කෙරිණි.

මගේ පාසල් මෑණියගේ ජන්ම දිනය වූ අද මා එතුමාවද ඉතාමත්ම ගෞරවයෙන් සිහිපත් කරන්නේ එතුමාගෙන් තොර පාසලක් මා නොදුටු නිසාය.

මම තවත් එකම එක වගන්තියක් පමණක් ලියා තබා මේ සටහනට විරාමය තබමි. ගරුතර ස්ටැනිස්ලෝස් මහතාණනි, ඔබවන් පුතුන් ලක් මවට ලැබෙන්නේ බොහොමත්ම කලාතුරකිනි. මේ සසර ගමනේ යම් දිනෙක නැවත අප හමු වෙමු.

  • චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය